Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Łomży

Formularz UK 1

Sygnatura akt

VII K 66/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

R. B., P. B.

W okresie od 28 marca 2025 r. do 4 kwietnia 2025 r. w miejscowości G. gm. K., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu w celu zmuszenia L. i K. B. do opuszczenia zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego poprzez stosowanie przemocy innego rodzaju w postaci zamknięcia drzwi wejściowych i nie udostępnieniu klucza utrudnili im w sposób istotny korzystanie z lokalu mieszkalnego.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W okresie od 28 marca 2025 r. do 4 kwietnia 2025 r. w miejscowości G. wspólnie i w porozumieniu utrudnienie przez oskarżonych w sposób istotny korzystania z lokalu mieszkalnego przez L. i K. B. poprzez zamknięcie drzwi wejściowych i nie udostępnienie klucza, w celu zmuszenia ich do opuszczenia zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego.

Zeznania świadka L. B.

k. 149-151

Zeznania świadka K. B.

k.151-154

Zeznania świadka P. C.

k. 155-156

Zeznania świadka P. M.

k. 84, 154-155

Wyrok Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 17 września 2024 r. wydany w sprawie o sygn. akt I C 471/23

k. 3

Faktyczne zamieszkiwanie przez L. i K. B. bez tytułu prawnego w części domu stanowiącej własność oskarżonych nieprzerwanie do dnia 28 marca 2025 r. i brak podjęcia w tym okresie przez oskarżonych działań prawnych mających na celu wydanie przez pokrzywdzonych zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego.

Postanowienie Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 kwietnia 2025 r. wydane w sprawie o sygn. akt I C 175/25

k. 38

Pozew

k. 74-78

Wyjaśnienia oskarżonych R. B. i P. B.

146-149

Zeznania świadka L. B.

k. 149-151

Zeznania świadka K. B.

k.151-154

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

R. B. P. B.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.W okresie od 4 kwietnia 2025 r. do 15 kwietnia 2025 r. wbrew nakazowi zawartemu w postanowieniu Sądu Rejonowego w Łomży sygn. I C 175/25 wydanego w trybie zabezpieczenia roszczeń pokrzywdzonych w zakresie ochrony naruszonego posiadania nie wydanie przez oskarżonych pokrzywdzonym klucza do budynku mieszkalnego zlokalizowanego w miejscowości G. (...).

2.Uprawnienie oskarżonych do uniemożliwienia dostępu pokrzywdzonym do zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego z uwagi na agresywne zachowanie pokrzywdzonej.

Wyjaśnienia oskarżonej R. B.

k. 146-148

Wyjaśnienia oskarżonego P. B.

k. 148-149

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Zeznania świadka K. B.

Pokrzywdzona szczegółowo opisała okoliczności w jakich oskarżeni uniemożliwili jej i jej mężowi korzystanie z zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego w dniu 28 marca 2025r. zamykając drzwi wejściowe i odmawiając wpuszczenia ich również w czasie interwencji policji, który to stan istniał aż do momentu uzyskania przez ich pełnomocnika treści postanowienia sądu o zabezpieczeniu dostępu do mieszkania, to jest do dnia 4 kwietnia 2025r. Pokrzywdzona zeznała, że pomimo zamiany dożywocia na rentę pozostawała wraz z L. B. w domu oskarżonych bez zamiaru dobrowolnego wydania oskarżonym zajmowanych przez siebie pomieszczeń mieszkalnych, przyznając, że razem z mężem nie chcieli pieniędzy od oskarżonych z tytułu renty. Jednoznacznie też pokrzywdzona zaprzeczyła aby zamknięcie drzwi przez oskarżonych miało to mieć związek z jej agresywnym zachowaniem wobec oskarżonej w dniu 28 marca 2025r. Zeznania pokrzywdzonej w tej części są logiczne i konsekwentne oraz zgodne z zeznaniami jej męża i funkcjonariuszy policji, jak i w znacznej części zgodne z wyjaśnieniami oskarżonych, przez co nie było wątpliwości co do ich wiarygodności.

Zeznania świadka L. B.

Pokrzywdzony zasadniczo potwierdził zeznania złożone przez K. B.. Przyznał, że razem z żoną zamieszkując z oskarżonymi nie chcieli od nich pieniędzy z tytułu renty, ale jednocześnie nie partycypowali w opłatach eksploatacyjnych. Potwierdził stanowczo zeznania żony o uniemożliwieniu im przez oskarżonych dostępu do zajmowanej przez nich części domu poprzez zamknięcie drzwi wejściowych bez żadnego wyraźnego powodu. Zeznania pokrzywdzonego są logiczne i konsekwentne, przez co nie było wątpliwości co do ich wiarygodności.

Zeznania świadka P. M.

Zeznania świadka zasługują w ocenie sądu na wiarę w całości. Są one bowiem konsekwentne, logiczne, a świadek pomimo znacznego upływu czasu dobrze zapamiętał przede wszystkim podane początkowo przez oskarżonych w dniu 4 kwietnia 2025r. powody braku zgody na zamieszkanie we wspólnym domu przez pokrzywdzonych w postaci niewłaściwego załatwiania potrzeb fizjologicznych przez pokrzywdzonego, a zatem nie agresywnego zachowania pokrzywdzonej. Świadek jest przy tym funkcjonariuszem policji, a więc osobą postronną dla oskarżonych, przez co nie miał jakiegokolwiek powodu, aby ich bezpodstawnie obciążać. Zeznanie świadka zaprzecza zatem wyjaśnieniom oskarżonych, że to agresywne zachowanie pokrzywdzonej miało być zasadniczą przyczyną zamknięcia drzwi i odmowy wpuszczenia pokrzywdzonych do zajmowanej przez nich części domu.

Zeznania świadka P. C.

Zeznania świadka z tych samych przyczyn co w przypadku P. M. również zasługują w ocenie sądu na wiarę w całości. Świadek jednoznacznie zeznał, iż w dniu 28 marca 2025r. powodem odmowy prawa do dalszego zamieszkiwania pokrzywdzonych podanym przez oskarżonych były uciążliwości które powodowali w domu w postaci nie korzystania z łazienki, a nie agresywne zachowanie oskarżonej. Zeznanie zaprzecza zatem całkowicie wyjaśnieniom oskarżonych w kwestii przyczyny zamknięcia drzwi i nie zmienia tego fakt potwierdzenia przez funkcjonariusza agresywnego zachowania pokrzywdzonej wobec oskarżonych w ich obecności, gdyż nastąpiło to dopiero w sytuacji przedłużającego się braku dostępu do zajmowanego mieszkania i odmowy przez funkcjonariuszy, którzy zapoznali się z treścią wyroku pozbawiającego pokrzywdzonych tytułu prawnego do zamieszkania podjęcia działań celem wprowadzenia pokrzywdzonych do środka, czy chociażby umożliwienia zabrania niezbędnych leków czy odzieży.

Pozew

Treść pozwu o wydanie nieruchomości złożonego przez oskarżonych w dniu 23 kwietnia 2025r. jednoznacznie potwierdza faktycznie zamieszkanie pokrzywdzonych bez tytułu prawnego przez kilkumiesięczny okres czasu przed dniem zdarzenia oraz brak działań prawnych oskarżonych w tym okresie celem wykonania orzeczenia pozbawiającego pokrzywdzonych tytułu prawnego do zamieszkania w domu oskarżonych.

Wyrok Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 17 września 2024 r. wydane w sprawie o sygn. akt I C 471/23

Dokument nie kwestionowany przez strony. W pkt. I wyroku dokonano zamiany służebności mieszkania oraz uprawnień dożywocia przysługujących pokrzywdzonym na dożywotnią rentę.

Postanowienie Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 kwietnia 2025 r. wydane w sprawie o sygn. akt I C 175/25

Dokument nie kwestionowany przez strony. Na czas trwania postępowania o ochronę naruszonego posiadania dokonano zabezpieczenia poprzez nakazanie oskarżonym wydania pokrzywdzonym kluczy do budynku mieszkalnego położonego w miejscowości G. (...) oraz do bramy wjazdowej prowadzącej do budynku mieszkalnego, a także nakazanie pozwanym wydania powodom leków, jedzenia i ubrania znajdujących się w budynku mieszkalnym, umożliwienie powodom swobodnego dojścia i dojazdu do budynku mieszkalnego, umożliwienie powodom korzystania z dwóch pokoi od wschodniej strony domu, z łazienki, wejścia, korytarza i strychu oraz zakazanie pozwanym podejmowania dalszych działań utrudniających powodom korzystanie z ww. pomieszczeń.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

Wyjaśnienia oskarżonej R. B.

Sąd nie dał wiary oskarżonej, która twierdziła, że pokrzywdzeni mieli swobodny dostęp do nieruchomości poprzez znajomość miejsca przechowywania klucza otwierającego dom, albowiem zeznania pokrzywdzonych i funkcjonariusza policji interweniującego w dniu 28 marca 2025r. jednoznacznie wskazują, że pokrzywdzeni w tym dniu nie dysponowali kluczem a drzwi wejściowe były zamknięte przez oskarżonych, co de facto uniemożliwiło dostęp do lokalu mieszkalnego pokrzywdzonym. Także wersję o agresywnym zachowaniu pokrzywdzonej należy uznać za wyłącznie linię obrony, albowiem w tym zakresie wyjaśnienia nie pokrywają się nawet z treścią uzasadnienia pozwu o wydanie nieruchomości ani tym bardziej z przywołanymi wyżej zeznaniami funkcjonariusza policji zgodnymi z treścią sporządzonej przez niego notatki. Zarzutów takich oskarżona nie czyniła poza tym wobec swego teścia, któremu też przecież wówczas oskarżeni odmówili wstępu do mieszkania. Potwierdzeniem zamiaru trwałego przejęcia pomieszczeń bez przeprowadzenia postępowania o ich wydanie jest przy tym przyznanie przez oskarżoną, że w okresie nieobecności pokrzywdzonych dokonała posprzątania i wymiany części wyposażenia w niezamkniętym na klucz pokoju pokrzywdzonych. Nie ma przy tym znaczenia, że to funkcjonariusze przekazali pokrzywdzonym polecenie opuszczenia posesji oskarżonych bez zabrania jakichkolwiek rzeczy, albowiem ich decyzja spowodowana była odmową oskarżonych dalszego wspólnego zamieszkania z pokrzywdzonymi. Nad wyraz jasno powyższe potwierdza, iż wcześniejsze zamknięcie drzwi wejściowych przez oskarżonych było spowodowane zamiarem przyspieszonego pozbycia się „uciążliwych” pokrzywdzonych bez prowadzenia czasochłonnego postępowania o opróżnienie lokalu.

Wyjaśnienia oskarżonego P. B.

Wyjaśnienia oskarżonego opierały się głównie na potwierdzeniu wyjaśnień oskarżonej R. B. i z tych samych przyczyn sąd nie dał im wiary.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

pkt. I

R. B., P. B.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przestępstwo z art. 191§1a kk godzi w dobro prawne w postaci wolności decyzyjnej człowieka, rozumianej jako wolność od niedozwolonego oddziaływania innych ludzi na swobodę i integralność procesu podejmowania decyzji, a następnie realizowania przez jednostkę określonego postępowania (M. Filar, Kodeks karny 2010, s. 794). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że odpowiedzialności karnej za przestępstwo przewidziane w art. 191 §1a k.k. podlega ten, kto w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia, stosuje przemoc innego rodzaju uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający innej osobie korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego. Znamieniem wspomnianego czynu zabronionego jest stosowanie "przemocy innego rodzaju". W tym zakresie, jak trafnie wskazuje się w doktrynie, chodzi o tzw. przemoc pośrednią, nie skierowaną bezpośrednio na osobę, ale na rzecz po to, aby zmusić osobę do poddania się woli sprawcy i oczekiwanego przez niego zachowania (B.J. Stefańska, Przestępstwo utrudniania korzystania z zajmowanego lokalu mieszkalnego, e-Palestra 2016, s. 187-188). Co istotne przepis nie uzależnia realizacji jego znamion od posiadania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, gdyż za objęciem ochroną przewidzianą w art. 191§1a kk osób nie mających tytułu prawnego do lokalu przemawia argument z wykładni systemowej, a mianowicie uwzględnienie treści art. 191§2 kk dotyczącego podejmowania bezprawnego zachowania w celu zwrotu wierzytelności. W przypadku tego czynu zabronionego chodzi o kryminalizację bezprawnych „egzekucji” przeciwko dłużnikom, co przemawia za tym, aby podobną interpretację przyjąć w przypadku zachowań określonych w art. 191§1a kk. Oznacza to, że właściciel w takiej sytuacji będzie odpowiadał za przestępstwo z art. 191§1a kk. Wynika to z uznania przez ustawodawcę, że na gruncie prawa karnego ważniejszym dobrem prawnym jest wolność osobista od prawa własności. Zapewnia to również spójność między przepisami o postępowaniu egzekucyjnym i ochronie praw lokatorów a rozwiązaniami przewidzianymi w prawie karnym. Z tych względów realizują znamiona czynu zabronionego wszelkie działania właścicieli nieruchomości, które uporczywie lub istotnie utrudniają korzystanie z zajmowanego lokalu – np. wymiana zamków czy jak w przedmiotowym przypadku usunięcie przez oskarżonych klucza do domu położonego przy G. (...) z miejsca poza domem, które znali jedynie domownicy i zamknięcie drzwi wejściowych uniemożliwiając pokrzywdzonym dostęp do pomieszczeń mieszkalnych (zob. Probacja.2022/3/15-36, Z. K., Karnoprawna ochrona stron umowy najmu lokalu, „Prokuratura i Prawo” 2019). Sąd podziela w tej kwestii w całości stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 3 listopada 2022 r. (I KK 3 / 22, publ. L. el.), iż występek z art. 191§1a kk nie jest bezpośrednio uzależniony od bezwzględnego wystąpienia tzw. bezprawia cywilnego, czy nawet od tego, czy pokrzywdzony posiadał tytuł prawny do zajmowania lokalu, albowiem zawarte w tym przepisie sformułowanie „zajmowany lokal” winno być interpretowane wyłącznie z uwzględnieniem stanu faktycznego, a nie stanu prawnego, oczywiście o ile stan faktyczny nie był wynikiem przestępczego działania pokrzywdzonych (np. naruszenia miru domowego), co nie miało w niniejszej sprawie miejsca. Jednocześnie wystarczające jest zachowanie jednorazowe, takie jak zachowanie oskarżonych w dniu 28 marca 2025r., byle by tylko w sposób istotny utrudniło dostęp do lokalu mieszkalnego (tak również wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 stycznia 2025 r. IV Ka 734/24 oraz wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 10 grudnia 2021 r. IX Ka 492/21). Stan faktyczny, a mianowicie nieprzerwane zamieszkiwanie przez pokrzywdzonych w domu oskarżonych do dnia 28 marca 2025r. pomimo utraty jesienią 2024 r. tytułu prawnego był w zasadzie bezsporny, gdyż potwierdziły to również wyjaśnienia oskarżonych. Dowody zebrane w sprawie w postaci zeznań pokrzywdzonych i funkcjonariuszy policji potwierdzają zaś jednoznacznie, iż oskarżeni zamykając drzwi wejściowe bez udostępnienia klucza i odmawiając dostępu pokrzywdzonym do zajmowanej przez nich części domu uniemożliwili im faktycznie do niej dostęp, co w sposób oczywisty utrudniło im korzystanie z lokalu mieszkalnego (dlatego bez znaczenia są tłumaczenia oskarżonych o możliwości wejścia przez pokrzywdzonych przez drzwi garażowe, gdyż tak samo mogli przykładowo wchodzić bezpośrednio przez okno). Nie ulega zatem wątpliwości, że swoim zachowaniem oskarżeni zrealizowali znamiona tegoż przestępstwa stosując przemoc nie bezpośrednio wobec pokrzywdzonych, ale w sposób istotnie utrudniający im korzystanie z zajmowanej części domu. Takim rodzajem przemocy było zabranie klucza ze skrytki poza domem i zamknięcie drzwi wejściowych, w konsekwencji czego pokrzywdzeni nie mogli dostać się do zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego aż do dnia 4 kwietnia 2025r. kiedy to dopiero kolejna interwencja policji i okazanie postanowienia o zabezpieczeniu skłoniło oskarżonych do zmiany swego zachowania. Oczywiście bezspornym jest, że na datę zdarzenia pokrzywdzeni nie posiadali tytułu prawnego do zamieszkiwania w przedmiotowym domu, gdyż umowa dożywocia została zamieniona na rentę na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 17 września 2024 r. (sygn. akt I C 417/23), jednak od chwili uprawomocnienia się przedmiotowego orzeczenia pokrzywdzeni nadal faktycznie zamieszkiwali w przedmiotowym domu i nie otrzymywali orzeczonej na ich rzecz renty. Jak sami pokrzywdzeni wskazali nie chcieli tych pieniędzy w zamian za możliwość mieszkania i niepartycypowania w wydatkach eksploatacyjnych, co faktycznie następowało aż do dnia 28 marca 2025r. W ocenie Sądu celem działań oskarżonych było bez wątpienia zmuszenie pokrzywdzonych do opuszczenia zajmowanych przez nich pomieszczeń. Należy w tym miejscu nadmienić, że w ocenie Sądu takie zachowanie oskarżonych nie mogło być w żaden sposób usprawiedliwione, nawet przyjmując za prawdziwe negatywne zachowania pokrzywdzonych opisywane przez oskarżonych, gdyż powinni oni w przypadku braku szans na wspólne zamieszkiwanie skorzystać z drogi cywilnej celem usunięcia pokrzywdzonych drogą legalnych działań prawnych (co zainicjowali dopiero pod koniec kwietnia 2025 r.), a nie podejmować działania istotnie utrudniające korzystanie pokrzywdzonym z lokalu mieszkalnego. Z tej drogi skorzystali za to niezwłocznie pokrzywdzeni wytaczając powództwo o ochronę naruszonego posiadania, gdzie dokonano zabezpieczenia ich roszczenia na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 kwietnia 2025 r. (sygn. akt I C 175/25). Reasumując, zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza sprawstwo oskarżonych, sposób ich działania i winę. Sąd jednocześnie pominął w opisie czynu czasokres od dnia 4 kwietnia 2025 r., albowiem oskarżeni po tej dacie nie utrudniali pokrzywdzonym dostępu do zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego poprzez nie wydanie klucza, gdyż ten jak zaznaczono wyżej przechowany był zwyczajowo w miejscu znanym domownikom.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

Biorąc wszystkie okoliczności zdarzenia pod uwagę oraz fakt uprzedniej niekaralności oskarżonych Sąd stosownie do treści art. 66 §1 kk uznał, że zachodzą wszelkie przesłanki uzasadniające w niniejszej sprawie warunkowe umorzenie postępowania. Oceniając społeczną szkodliwość przypisanego oskarżonym czynu Sąd wziął przy tym pod uwagę wszystkie elementy określone w art. 115 §2 kk, który stanowi, iż przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Sąd miał tu przede wszystkim na względzie fakt, że oskarżeni przywrócili po interwencji policji i zapoznaniu się z postanowieniem o zabezpieczeniu Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 3 kwietnia 2025 r. (sygn. akt I C 175/25) swobodny dostęp do lokalu mieszkalnego pokrzywdzonym i zaprzestali działań utrudniających im zamieszkanie. Sąd miał także na względzie, że pokrzywdzeni pozostali w mieszkaniu po zamianie dożywocia na rentę co sami przyznali bez zamiaru wydania oskarżonym zajmowanego przez siebie lokalu mieszkalnego pomimo utraty tytułu prawnego. Jak sami zaznaczyli nie chcieli i nie chcą nadal pieniędzy z tej renty, a ich zamiarem było i jest dalsze zamieszkiwanie w domu oskarżonych pomimo ich zdecydowanego sprzeciwu. Co prawda nie usprawiedliwia to zachowania oskarżonych, to jednak rzutuje na motywację podjętego działania. Oskarżeni nie wchodzili nadto dotychczas w konflikt z prawem i prowadzą ustabilizowany tryb życia. Ich dotychczasowa postawa uzasadnia zatem zdaniem Sądu przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżeni będą przestrzegali porządku prawnego i nie popełnią w przyszłości żadnego innego przestępstwa. Już sama obecność w Sądzie i udział w niniejszym postępowaniu winien działać na nich prewencyjnie. Okres próby ustalono na rok uznając go za wystarczający dla weryfikacji pozytywnej prognozy postawionej przez Sąd w stosunku do oskarżonych.

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt. II

O kosztach poniesionych przez oskarżycieli posiłkowych orzeczono na podstawie art. 627 kpk w zw. z §11 ust.1 pkt.1 i 2 pkt.3 i §17 pkt.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zgodnie ze złożonym przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych wnioskiem potwierdzonym paragonem, jako że wysokość żądania oscyluje w granicy 2- krotności stawki minimalnej, a zatem mieści się w ramach wyznaczonych rozporządzeniem i jednocześnie odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika w odniesieniu do stopnia skomplikowania sprawy oraz aktywności procesowej ograniczonej do udziału w jednej rozprawie.

pkt. III

Na podstawie art. 626 §1 kpk w zw. z art. 627 kpk w zw. z art. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 60 zł tytułem opłaty oraz obciążono ich pozostałymi kosztami sądowymi w częściach równych.

Podpis